พิพิธภัณฑสถานเครื่องถ้วยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เพราะเครื่องถ้วยคือร่องรอยทางประวัติศาสตร์ พิพิธภัณฑสถานเครื่องถ้วยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จึงจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2543 เนื่องในโอกาสครบรอบ 40 ปี ของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ เพื่อเก็บรวบรวมเครื่องถ้วยโบราณ จำนวนกว่า 2,000 รายการที่อาจารย์สุรัตน์ โอสถานุเคราะห์ ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยมอบให้เพื่อเป็นศูนย์ศึกษาวิจัยและศูนย์ฝึกอบรมเกี่ยวกับเครื่องถ้วยสมัยประวัติศาสตร์ทุกแง่มุม

ซึ่งเครื่องถ้วย หมายถึง สิ่งของทุกชนิดที่ทำด้วยดินแล้วนำมาเผานับตั้งแต่จานที่ใช้กันภายในครัวกระเบื้องมุงหลังคาตลอดจนเครื่องสุขภัณฑ์ ต่างจากเครื่องปั้นดินเผาเป็นศัพท์ทั่วไปใช้เรียกดินที่ถูกไฟเผาทุกชนิดซึ่งเลียนแบบการสร้างเตาเผาเครื่องถ้วยของไทยที่มักสร้างบางส่วนอยู่ใต้ดิน พิพิธภัณฑสถานบางส่วนจึงอยู่ใต้ดิน อาคารหลังนี้ได้รับรางวัลเหรียญทองสถาปัตยกรรมดีเด่นประเภท อาคารสถาบันหรืออาคารทางศาสนา ประจำปี 2551 และเป็น 1 ใน 9 ของสถาปัตยกรรมสีเขียวดีเด่นของไทย (ASA Green Awards) ประจำปี 2552 อีกด้วย โดยด้านหน้านั้นจำลองเตาเผาที่มีชื่อว่า เตาประทุนแบบล้านนา ที่รวบรวมลักษณะเตาเผาทางภาคเหนือหลายแห่ง แสดงให้เห็นเทคโนโลยีพื้นฐานของช่างปั้นภาคเหนือของไทย ส่วนภายในอาคารแห่งนี้จัดแสดงเรื่องพัฒนาการของเครื่องถ้วยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเน้นเครื่องถ้วยโบราณเป็นหลัก ซึ่งส่วนใหญ่ผลิตจากกลุ่มเตาในราชอาณาจักรไทยที่ค้นพบที่ตำบลบ้านเชียง แหล่งขุดค้นบนเทือกเขาถนนธงชัย แหล่งขุดค้นตาก – อมก๋อย รวมทั้งเครื่องถ้วยเขมรที่ผลิตจากกลุ่มเตาพนมดงเร็ก ที่นี่ต้องการกระตุ้นให้ผู้เข้าชมเห็นคุณค่าของมรดกทางวัฒนธรรมของไทยรวมทั้งเป็นคลังบรรณสารทางเครื่องถ้วยที่สำคัญแห่งหนึ่งในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. ขอบคุณข้อมูลบางส่วนและติดตามข้อมูลฉบับเต็มที่ thai.tourismthailand